Amerika’ya gitmeye karar verdiğimde tuhaf bir biçimde hiç heyecan duymuyordum. Ya da belgeleri toplamanın verdiği rahatsızlık heyecanın önüne geçmişti. Pasaport ,vize, skype görüşmesi derken elimde biletimle tek başıma Atatürk Havalimanı’nda beklerken buldum kendimi. İşte o anda başladı heyecan. Daha önce yurtdışına bile çıkmadan tek başıma Amerika’ya gidiyordum. Çok uzun bir yolculuktan sonra oraya varmıştım. Pek öyle ihtişamlı durmuyordu Ohio. Daha sonraki süreç tamamen işe ve iş arkadaşlarıma alışmakla geçti. O döneme çat pat İngilizce diyorum. Sonlara doğru ise Amerikalılar kadar iyi çalışıp, onların jargonlarıyla konuşmaya başlamıştım. Kaynaştıktan sonraki ayrılma faslının verdiği buruklukla iş yerinden ayrılırken aslında en eğlenceli döneme giriyordum. “Travel”. Çocukluktan beri izlediğimiz onca Hollywood filmi ve içlerinde gördüğümüz o devasa yapıların da etkisiyle heyecan tavan yapmıştı. İlk durağımız Cleveland. Lebron James’in oynadığı basketbol sahası, Little Italy ve bir beyzbol maçını da görerek Los angeles’ a doğru yola çıktık. Melekler şehri, Amerika’da gördüğüm en güzel şehir. Sakin yaşamı , Hollywood’u ve sahilleriyle büyülü bir şehirle tanışmıştık. Sonraki durağımız günah şehri Las Vegas’tı. Gece eğlence konusunda bir numara olan ama gündüz tam bir ölü şehre dönen Las Vegas’tan ayrılırken artık sonralara doğru geldiğimizi hissediyorduk. Son durağımız New York’tu. Artık yol bulma konusunda uzmanlaşmış hissederken New York’un karışık metro hattıyla karşılaştık. Manhattan’ı avucumuzun içi gibi öğrenene kadar gezdikten sonra şehrin vahası olan Central parka girdik. Insanların yüksek binalardan kaçıp nefes almak için geldiği parkın her yerinde müzik yapan ve koşan insanlarla karşılaştık. İnsanlar doğaya geri dönmüşlerdi. Ve artık bitmişti Amerika macerası. Geri dönüş yolculuğu başlamıştı. Geriye tatlı bir yorgunluk, çok iyi bir iş deneyimi ve gezdiğimiz birçok yerden mutlu anılarımızı dondurduğumuz fotoğraflar kaldı.
NİHAT AKBURAK
